บทที่ 17 十七

เนี่ยนเจียงต้องการพิสูจน์ตัวเองว่าถ้าเขาไม่ได้คุยกับซีฮันหลายๆ วันเขาจะคิดถึงไหม ความคิดถึงที่ไม่เหมือนเพื่อนยิ่งเวลาที่เขาได้สัมผัสตัวของ ซีฮันมันทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงจนผิดปกติ เป็นอาการที่เขาเริ่มรู้สึกเมื่อไม่กี่เดือนก่อน จนมาวันนี้เขาพร้อมที่จะสารภาพรักกับซีฮันและการชวน ซีฮันไปดูหนังนั่นก็คือแผนการของเขา

"อือ"

ช่วงเที่ยงทั้งซีฮันกับเนี่ยนเจียงยังคงห่อข้าวมากินที่ด้านหลังของโรงเรียนเช่นเคย

"พักนี้นายหายไปไหนมา นายชอบทำกิจกรรมของโรงเรียนตั้งแต่เมื่อไหร่" ซีฮันถามเนี่ยนเจียงเพราะช่วงนี้เนี่ยนเจียงดูแปลกๆ ไป

"ก็ นิดหน่อยพอดีเพิ่งเข้าร่วมชมรมของโรงเรียนน่ะ" เนี่ยนเจียงตอบอ้อมแอ้มพร้อมกับทำเหมือนกับว่ากล่องข้าวในมือเปิดยากเสียเต็มประดา

"ทำไมเรารู้สึกเหมือนนายกำลังหลบหน้า" จบประโยคนี้ทำเอาเนี่ยนเจียงถึงกับพูดไม่ออก นี่เขาจะถูกจำได้ก่อนสารภาพอย่างงั้นเหรอ

"ก็เรายุ่งจริงๆ ช่วงนี้เราทำกิจกรรมของโรงเรียนเยอะไปหน่อย ตอนเย็นไหนจะไปงานเลี้ยงกับแม่อีก" เนี่ยนเจียงพูดร่ายยาวให้ซีฮันฟังในขณะที่ซีฮันกำลังกินข้าวในกล่องของตัวเอง

"เอานี่ เราทอดหมูมาฝาก" เนี่ยนเจียงคีบหมูทอดให้กับซีอันลงในกล่องข้าวจนแทบไม่เห็นเม็ดข้าวจนซีฮันต้องเอ่ยปากห้าม

"พอแล้ว นายควรกินเยอะๆ นะเล่นคีบเอามาให้เราหมดแบบนี้ เรากินไม่หมดหรอก" ซีฮันพูดพลางมองใบหน้าของเนี่ยนเจียง

"เย็นนี้..." ไม่ทันที่เนี่ยนเจียงจะพูดจบประโยคเสียงแจ้งเตือนข้อความเข้าก็ดังขึ้น ทำให้เนี่ยนเจียงต้องหยุดคำพูดของตนเองเอาเพียงแค่นั้น

ซีฮันเปิดอ่านข้อความ ไม่ใช่ใครที่ไหนช่วงนี้คนที่ส่งข้อความถึงตนบ่อยที่สุดก็คือเหยียนชุน ซีฮันอ่านแล้วตอบข้อความจึงเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกง หันไปมองหน้าเนี่ยนเจียงอย่างตั้งคำถาม

"อ๋อ เราจะถามนายว่าเย็นนี้ให้เราไปส่งไหม"

"พอดีพี่ชุนจะมารับน่ะ"

"นายยังติดต่อกับเขาอยู่เหรอ" เนี่ยนเจียงไม่เข้าใจชุนเลยว่าทำไมต้องมาใกล้ชิดกับซีฮันแล้วใบหน้าของเนี่ยนเจียงก็แสดงออกมาได้อย่างชัดเจนเช่นกัน จนซีฮันสังเกตและรับรู้ถึงความรู้สึกของเนี่ยนเจียง

"เราเป็นเพื่อนกันมานาน นายก็น่าจะรู้ว่าถ้าไม่มีเหตุจำเป็นเราจะไม่ทำในสิ่งที่ไม่ชอบ" สีหน้าของซีฮันไม่บ่งบอกถึงความรู้สึกอะไร เขายังคีบอาหารเข้าปากแล้วเคี้ยวหมูทอดด้วยความเอร็ดอร่อย

"ทำไมเหรอ หรือว่าใครบังคับให้นายทำ"

"พี่เอินให้เราชวนพี่ชุนไปกินข้าวที่บ้านเย็นนี้น่ะและเย็นนี้พี่ชุนก็จะมารับเรา" เนี่ยนเจียงรู้สึกไม่ค่อยชอบใจเสียเท่าไหร่ ในใจของเขาตอนนี้ได้แต่คิดว่าขอให้ถึงวันพรุ่งนี้เร็ว ๆ และขอให้ซีฮันรับรักเขาด้วยจะดีที่สุด

เมื่อถึงเวลาเลิกเรียน ซีฮันก็เดินมาตรงจุดที่ชุนมารอรับ ใบหน้าหล่อเหลายิ้มให้กับซีฮันราวกับว่าดีใจมากมายที่จะได้เจอกับซีฮัน วันนี้ชุนเป็นคนสวมใส่หมวกกันน็อกให้กับซีฮันเหมือนอย่างเคย ดวงตาคมจ้องมองใบหน้าขาวๆ ที่อมชมพูหน่อยๆ ขนตาที่ยาวเรียงกันเป็นแพมันกำลังดึงดูดให้เขาจ้องมองอยู่หลายวินาที ก่อนที่จะมองไล่ลงไปที่ริมฝีปากสีชมพูจนเกือบแดง ริมฝีปากที่มีรอยหยักและบางจนนิ้วมือของชุนเลื่อนมาที่ตรงหน้าของซีฮันก่อนจะค้างนิ่งอยู่ตรงหน้าของซีฮัน หัวใจของเขาเริ่มเต้นเร็วและมันกำลังดังขึ้นเรื่อย ๆ พอ ๆ กับนิ้วมือที่เลื่อนเข้าไปใกล้ที่ริมฝีปากบาง ชุนนิ่งอยู่นานพอที่จะทำให้ซีฮันสงสัย

"พี่ชุน พี่ชุนครับ" ซีฮันเรียกชุนเมื่อเห็นว่าดวงตาของชุนเอาแต่จ้องมองใบหน้าของตนเอง

"ห๊ะ! มีอะไรเหรอ อ๋อเอ่อ ขึ้นรถสิ" เมื่อหลุดจากภวังค์ เหยียนชุนจึงรีบขึ้นขี่รถมอเตอร์ไซค์แล้วสตาร์ทรถทันทีก่อนจะหันไปบอกซีฮัน

"ครับ"

ซีฮันนั่งซ้อนท้ายเสร็จมือทั้งสองก็ทำหน้าที่เหมือนอย่างที่เคยและมันก็ทำให้ชุนระบายยิ้มออกมาอย่างอารมณ์ดี จนชุนฉุกคิดได้ว่าทำไมเขาต้องอารมณ์ดี เมื่อคิดได้แบบนั้นเขาก็ถึงกับหุบยิ้ม ใช้เวลาไม่นานมากนักรถมอเตอร์ไซค์ของชุนก็เข้ามาจอดในรั้วของคฤหาสน์ใหญ่โดยมีเหยาเอินมารอรับที่หน้าทางเข้าของคฤหาสน์ด้วยชุดกระโปรงบานเลยเข่าเล็กน้อยใบหน้าสวยถูกแต่งแต้มอย่างสวยงาม

"ไม่คิดว่าน้องของเอินจะมีความสามารถชวนชุนมาทานอาหารมื้อเย็นกับเอินได้ น่ามหัศจรรย์ใจที่สุด" น้ำเสียงของเหยาเอินมีความนัยแอบแฝงอยู่ ไม่ยากจนเกินไปที่คนฟังจะไม่รู้ในสิ่งที่เหยาเอินพูด

"ครับ ผมเองก็ไม่เชื่อว่าตัวเองจะยอมมากินอาหารกับเอินได้ ถ้าไม่ใช่น้องซีฮันเป็นคนชวนและนั่งกินอาหารร่วมกัน" เป็นประโยคที่บอกกับ เหยาเอินเป็นนัยเช่นกันว่าโต๊ะอาหารมื้อนี้ต้องมีซีฮันร่วมโต๊ะและเมื่อจบประโยคของชุนทำให้เหยาเอินถึงกับหันไปมองซีฮันที่ยืนอยู่ด้านหลัง อย่างกินเลือดกินเนื้อ ก่อนจะตีหน้าใสซื่อแล้วพูดต่อ

"แน่นอนอยู่แล้วเพราะน้องซีฮันรู้ดีว่าชุนเป็นคนสำคัญ...ของเอิน...เข้าไปด้านในกันเถอะค่ะ"

เป็นช่วงเวลาที่น่าอึดอัด ท่ามกลางเสียงของเหยาเอินที่ชวนเหยียนชุนพูดคุยเรื่องต่างๆ นานา ซีฮันได้แต่นั่งเงียบถึงแม้เหยียนชุนจะคอยชวนคุยก็ตาม ซีฮันทำได้แค่ตอบสั้นๆ เท่านั้น "ครับ" แล้วก็ "ครับ" คนอย่างซีฮันไม่มีพ่อแม่หรือญาติพี่น้องที่คอยสนับสนุนหรืออยู่เบื้องหลังคอยเป็นแรงผลักดันให้ มีเพียงตัวเขาที่ต่อสู้และฟันฝ่าผ่านมันมาได้ ทนอีกนิดก็จะได้ออกไปใช้ชีวิตของตัวเองแล้ว

.........

ส่งท้ายตอนที่17

เนี่ยนเจียงเข้าใจความรู้สึกของตนเองที่มีให้กับเพื่อนสนิทอย่างซีฮันแล้ว ส่วนชุนยังคงไม่แน่ใจ แล้วตัวร้ายอย่างเหยาเอินล่ะเธอจะทำอะไรกันแน่ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ

1commert คือ 1กำลังใจให้กับไรต์เตอร์คนนี้ค่ะ ขอบคุณมากๆนะคะ